Anonieme getuigenis

Amai wat een reis is met dat al geweest zeg. Zoveel pijnen opengetrokken, telkens opnieuw de confrontatie met mezelf aan gegaan en met mijn grootste “vijanden”, kwaadheid + vergeving op mezelf . Mezelf vergeven vond ik het moeilijkste van allemaal in de SAM, samen met het overwinnen van mijn fantastische ego. Mijn ziel en mijn ego laten samenwerken, amai wat een klus. Maar we doen het goed en elke kleursessie geeft me nieuwe inzichten, nieuwe ideeën, nieuwe moed en kracht, doet me weer in mezelf geloven.

Ik ervaar het kleuren als een middel om de deur tot je innerlijke wereld te openen en ZELF je eigen overtuigingen, pijnen, talenten, passies, teleurstellingen, woede, vreugde, verdriet…. te vinden en deze allemaal te leren omarmen zodat ze kunnen oplossen in liefde en er ruimte vrijkomt en klachten verdwijnen.

 

Het eerste jaar kleuren ervaarde ik vooral als het ontdekken van wat er allemaal in jezelf leeft, welke overtuigingen heb ik en ja hoor, amai ik had er veel. Ik was het soms zodanig beu dat ik niet meer wou kleuren omdat het nooit zou stoppen (euhmm ego’tje…). Ik ben blij dat ik ben blijven doorgaan en in het 2de jaar kleuren terechtkwam. Net wanneer ik dacht dat het meeste eruit kwam moesten de diepste stukken er nog uit.

Na mijn examens had ik besloten om een week alleen op reis te gaan, WAUW, wat een ervaring. Nooit gedacht dat ik het echt ging doen en jawel hoor plots stond ik daar voor de drempel om het vliegtuig in te stappen. Ik wist dat als ik die stap ging zetten, ik niet meer terugkeerde naar het leven zoals het was. Het was dan ook een heel bewuste stap! Het was een week van stilte, vreugde, plezier, confrontatie en verdriet en kleuren en schrijven. Ik heb genoten van het alleen zijn en wou niet terug naar België. Dit was dan ook duidelijk in de week/weken nadien. Ja hoor dan zijn we tot de diepere lagen gekomen.

Doordat er al zoveel uit was, kon ik niets meer verstoppen, kon ik niet meer hervallen in oude patronen zonder mezelf hierop te betrappen…. Tijd om dus een paar dekseltjes open te trekken. Amai, zelf ben ik verschoten dat ik kwaad kon zijn, dat ik dit kon uiten, dit was namelijk de eerste keer dat ik naar iemand die zo dicht bij me staat mijn grootste kwaadheid en frustraties kon uiten. Een mooie nieuwe intense ervaring met nieuwe inzichten, een opluchting!

 

Mijn doel bereikt? Ja, ik ben fier op mezelf dat ik de moed en de kracht heb om het leven te trotseren. Ik ben fier op mezelf dat ik bewust kan kiezen om vanuit licht en liefde te leven en mijn pad te bewandelen. Ik ben fier op mezelf dat ik mezelf zie staan, dat ik mezelf waardeer, dat ik durf uitkomen voor wie ik ben. De SAM, het leven… is geen doodlopend straatje. We blijven prikkels opvangen, nieuwe ervaringen opdoen, leven… dus de kleurtjes zijn niet meer weg te denken uit mijn leven en gaan dan ook bijna overal met me mee. Mijn scheenbeenproblemen zijn ook opgelost. Wanneer ze pijn doen, dan is dit een teken dat ik best eens een kleurtje neem haha, back to earth  Persoon x aub, ik (innerlijke kind van Persoon x) ben hier ook nog haha.

 

Dankje SAM coach om mij bij te staan, dankje om mij te blijven begeleiden vanuit neutraliteit, dankje om mijzelf te laten ontdekken en te laten proberen, dankje om mij vragen te stellen zodat ik zelf kon nadenken zonder het in te vullen.

Dankje x en y om mij de tijd te geven om de zin in het leven terug te vinden.

Dankje Lesgever x van de SAM en Grondlegger x om de SAM te onderwijzen, het is een wonderhulpmiddel.

Dankje innerlijke kind van Persoon x om je te laten horen en samen met mij verder te gaan in het leven! x